taca-pulta

cando espertei, a gaiola seguía aí, mofándose de nós. O fume que nos venderon axuda a esquecer. Por iso ninguén se acorda da vida anterior ós barrotes.
Ó final, o sistema conseguiu chutarme, así que tardarei en reaccionar. Pero en canto estea preparada seguirei a construír a catapulta que deseñei de pequena. E con ela romperei a túa celda; para que sexas libre, para que poidas despegar…

duah duah

Un sistema afectivo temeroso. E destructor.
Cinco días coa mesma roupa. Soa. Demente. Emparanoiada.
Pero sen deixar de bailar...


Nunca conseguirei entenderme.
Así que zapateo
e pido perdón.

simplemente

Saber que para sentir non fai falta pensar, nin finxir, nin xulgar...

Volver a nacer

E atreverse a todo porque nunca, ninguén, nos poderá roubar as emocións...

P.S.

...roubaba pastillas de cores cando o neno das escaleiras me sacou a bailar.
Ergueu o sombreiro e prometeu atravesar os muros que me rodeaban...

-Elixo a vermella.

Cap!.Non había volta atrás, as arañas invadían o teito e estaba prohibido mentir.
Tari comezou a coleccionar os nosos momentos caducados, e agora debemos recuperalos...

si, a vida EN XOGO...(e qué?)...como se fose algo máis que iso...

-Eu a azul.

...e foi entón cando agasallei a Mr. Robison cunha coroa de estradas sen domesticar...

-Vous voulez le monde ?
-Oui !
-Alors, le monde est à vous

Voiar.

...voiar ou matalos a todos. Un por un.