23/03/2009
26/02/2009

...a pesar de que sexan poucas as noites que tropezamos nas escaleiras, supoño que xa me acostumei a vela aí, co ollar cravado na fiestra...
Ás veces imaxino que baixo cun pixama a xogo co seu camisón, e que saimos a pasear a nosa covardía pola cidade de pedra. Só paramos para fumarlle os cigarros a ese fillo de puta. Iso si, sen que ninguén se decate de que estamos no mundo. Non falamos. Non é preciso falar. Pero sabemos que estamos xuntas, aínda que non nos coñezamos de nada.
Ás veces imaxino...
mais a verdade é que sigo aquí, na compaña de todos os meus medos. E ti...
Ti continúas nas escaleiras, co ollar cravado na fiestra...
11/02/2009
W. Y. S.
08/02/2009
O noveno Füriercan
Porque todo comezou aí; entre as reixas de Hurrican.
Cando a nosa inocencia aínda soñaba coa LIBERDADE.
...
...
...
...
e despois de nove invernos, unha frase non conseguirá asustarme...
Así que continúa a operación: antro, noite, farola, portal, sombreiro, xustiza, Rubin Carter, descapotable...
28/01/2009
"dans le port d'Amsterdam"
“A viagem não acaba nunca. Só os viajantes acabam. E mesmo estes podem prolongar-se em memória, em lembrança, em narrativa.
...
O fim duma viagem é apenas o começo doutra.. É preciso voltar aos passos que foram dados, para os repetir, e para traçar caminhos novos ao lado deles. É preciso recomeçar a viagem. Sempre.” (Saramago)
...
O fim duma viagem é apenas o começo doutra.. É preciso voltar aos passos que foram dados, para os repetir, e para traçar caminhos novos ao lado deles. É preciso recomeçar a viagem. Sempre.” (Saramago)
Tiñas razón. Todos somos libres de esnafrarnos.
Assinar:
Postagens (Atom)

