simplemente

Saber que para sentir non fai falta pensar, nin finxir, nin xulgar...

Volver a nacer

E atreverse a todo porque nunca, ninguén, nos poderá roubar as emocións...

P.S.

...roubaba pastillas de cores cando o neno das escaleiras me sacou a bailar.
Ergueu o sombreiro e prometeu atravesar os muros que me rodeaban...

-Elixo a vermella.

Cap!.Non había volta atrás, as arañas invadían o teito e estaba prohibido mentir.
Tari comezou a coleccionar os nosos momentos caducados, e agora debemos recuperalos...

si, a vida EN XOGO...(e qué?)...como se fose algo máis que iso...

-Eu a azul.

...e foi entón cando agasallei a Mr. Robison cunha coroa de estradas sen domesticar...

-Vous voulez le monde ?
-Oui !
-Alors, le monde est à vous

Voiar.

...voiar ou matalos a todos. Un por un.

hoje acordei com um cravo na mão

AsoR + AíL

Claro que mereces unha explicación, nunca dixen o contrario. Pero se é difícil recoñecer a propia rareza, describila convértese en toda unha fazaña. A ver...
...

Imaxina unha armadura grosa, moi grosa, imposible de atravesar.
Agora supón que introducimos no seu interior dúas almas radicalmente opostas, Asor e Aíl. Asor non coñece o medo e non sabe o que é pensar, polo que intenta facer voiar á armadura, empurrala cara o infinito...
Aíl sempre llo intenta impedir, pero Asor e máis forte. Entón, o único que pode facer Aíl é arrepentirse, martirizarse, retorcerse dentro dunha armadura que se volve asfixiante e da que non pode saír... Vai a por Asor...e, debaixo da cota, comeza a sanguenta loita...

O interior da armadura sempre está en guerra porque Aíl e Asor nunca chegan a un acordo.
E, a pesar diso, teñen a obriga de dirixir o corpo dunha soa persoa...
...

Si, xa, supoño que quedaches como estabas, pero creo que non o sei describir mellor...