Mañá, na capital de Bergantiños..... FOLLAS DE CARBALLO !

De poesía e batallóns

Este sábado 17 de decembro (ás 19: 45 no Salón de Actos do Voluntariado de Muxía): recital dos poetas da Costa da Morte !
Presentado por Rosalía Fernández Rial, coa música de Mon Búa e a participación estelar de... Paco Souto, Miguel Mato, Paco de Tano, Rivadulla Corcón, David Creus, Suso Bahamonde e María Lado.
VÉN a compartir unha noite de versos con nós!

Pregón 2011

Feira literaria na capital de Bergantiños... E versos con pan!

xoves 14 de abril-sábado 16 de abril

Temos os sentidos limitados. Non sabemos percibir. Tan só sobrevivimos na cegueira da monotonía máis absurda...

Esquecemos que formamos parte dunha colectividade; que posuímos a forza invencible da unión...

(...)

NÓS non nos imos resignar. Permaneceremos ATADOS. E ti?

Este XOVES 14 de abril ás 21:00 no Pazo da Cultura de Carballo

Presentación do libro Átonos, de Rosalía Fernández Rial. Cunha posta en escena a cargo da autora, do pianista Serxio Moreira e dos ilustradores do libro (Mon Lendoiro, Viki Rivadulla, Emi de las Heras, Chiña, Fátima Fortea e Susana Llorente. 6 recoñecidos pintores de Carballo e de Muxía).

A escritora Mercedes Queixas presentará o acto de Carballo e o poeta Suso Bahamonde, o de Muxía.

Porque o SÁBADO 16 de abril levaremos o espectáculo a Muxía.

Vén á presentación de ÁTONOS. Átate a nós

…mm…cadros de reestimulación mental? Si! como se isto fose a farsa dunha irrealidade maior…aaa…pero cantos? Antes ou despois de?...Só podo dicir que non teño voz. Porque son menos que todos. Sen máis...

En clave de sol en Muxía

Os seres libres e indecentes só respiramos entre as sombras da luz. Porque somos vagabundos; nómadas errantes bebendo malabares nos límites do abismo...

Só nós podemos escoitar as NOITES e descifrar as súas tonalidades. Levamos ó lombo noites indignas; para esquecer e recordar...Noites festivas; de cine; terminais...Noites con lume, teatro e licor café...Noites maiores, menores, diminuídas, disoantes e en silencio...

Pero sobre todo...NOITES en Muxía. O noso refuxio. A patria do nordés.

Se queres volver a vivilas VEN !!!! :

O VENRES 13 DE AGOSTO ÁS 21:00 no Salón de Actos do Voluntariado de Muxía.

(re)presentación do poemario musical En clave de sol de Rosalía Fernández Rial; con Manuel Bello ó piano e Mon Lendoiro ó debuxo.

Estaremos agardando por ti.

hey, Mr. Robinson

...os Fremens do deserto xiramos en cadillacs cara o oeste...

arañas no teito

pílulas de cores

e o fume do noso blues

no vento

Tirar a cabeza pola fiestra
e saber que sempre podemos botar a lingua;
a nosa longa-lingua.
Aínda que chova;
aínda que non saibamos qué facer.

Doppelgänger

Sempre cara espazos baleiros.

Con dúas extrañas na armadura;

a ritmo de swing.

Diga-me só mais uma coisa- pediu Harry.- Isto é real? Ou tudo tem esatado a acontecer na ninha mente?

Dumbledore sorriu-lhe, e a sua voz pareceu forte e audible, a pesar da névoa intensa que estava de novo a abater-se, obscurecendo a sua figura.

-Claro que está a acontecer na tua mente, Harry. Mas por que razao há-de isso significar que nao é real?

En clave de sol

Cada vez somos máis os que escoitamos as NOITES e podemos descifrar as súas tonalidades...
Dentro das partituras ilegais compartimos bailes imposibles, ritmos ocultos, claves segredas...
Se ti tamén te queres transformar nun músico da nocturnidade, agardámosche:


O xoves 4 de marzo ás 19:00 no Consello de Cultura de Santiago de Compostela
[Pazo de Raxoi, frente a catedral, 2º andar]

-Manolo Bello ó piano,
-Rosalía Fernández Rial á voz
-Mon Lendoiro ó debuxo

e

O venres 5 de marzo ás 20:00 no local da Agrupación Cultural Alexandre Bóveda da Coruña
[Rúa Olmos, 16-18, 1º]

-Olga Patiño Nogueira
-Emma Pedreira
-Rosalía Fernández Rial
-E a guitarra funky de Brais Morán.

IMAGINE

...
pros que saben que ti podes ser outra cousa
pros que saben que o home pode ser outra cousa

sabemos que ti podes ser outra cousa
sabemos que o home pode ser outra cousa
(Novoneyra)

En cada rúa do mundo,
un músico agarda por nós.

7-X

As partituras ilegais seguen agochándose entre tebras e escuridade…e o foco dos faros nunca deixa de buscar por nós…
Chegou o momento.
Se non queremos ser destruídos temos que berrar con forza, escoitar os ritmos ocultos e compartir o segredo das tonalidades.
Entre todos, volveremos descifrar os sons da NOITE...esta vez en Glass City, entre o resplandor da Cidade de Cristal...

O xoves 7 de XANEIRO ás 17:00 na Casa-Museo Emilia Pardo Bazán da Coruña...
RECITAL POÉTICO-MUSICAL de En clave de sol

Con Manolo Bello ó piano, Rosalía Fernández Rial á voz e Mon Lendoiro ó debuxo...

(ademais da prometida sorpresa final...)

As noites da Coruña tamén teñen tonalidade...vén a descubrila !

P.D.: os que asistiron ó acto de Carballo xa están a salvo do cataclismo...

En clave de sol

http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2009/12/13/0003_8168166.htm

VENRES 11 DE DECEMBRO EN CARBALLO

Hai moito tempo descubrín que podía escoitar as NOITES e descifrar a súa tonalidade...
Quería compartilo, contarche o que sentía...
Así que empecei a escribir con música as miñas emocións....


O VENRES 11 DE DECEMBRO ás 21:00 no Pazo da Cultura de Carballo...

(re)PRESENTACIÓN do libro En clave de sol. Poemario musical de Rosalía Fernández Rial. Con ilustracións do pintor carballés Mon Lendoiro. (editado pola AC Lumieira)

Haberá....

-Un recital poético-musical con Manolo Bello ó piano e Rosalía Fernández Rial á voz.

-Un cadro sorpresa que Mon Lendoiro irá elaborando en directo.

-E sobre todo...unha GRAN SORPRESA final que só poderás descubrir se vés a compartir a noite do venres 11 con nós...

Esperámosvos a todos no Salón de Actos do Pazo da cultura de Carballo (terceira planta) o venres 11 de decembro ás 21:00 da noite.

Manolo Bello:
http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2009/11/11/0003_8097951.htm

Mon Lendoiro:
http://www.lavozdegalicia.es/santiago/2009/06/30/0003_7817903.htm

Rosalía Fernández Rial:
http://www.lavozdegalicia.es/carballo/2009/03/27/0003_7617359.htm

taca-pulta

cando espertei, a gaiola seguía aí, mofándose de nós. O fume que nos venderon axuda a esquecer. Por iso ninguén se acorda da vida anterior ós barrotes.
Ó final, o sistema conseguiu chutarme, así que tardarei en reaccionar. Pero en canto estea preparada seguirei a construír a catapulta que deseñei de pequena. E con ela romperei a túa celda; para que sexas libre, para que poidas despegar…

duah duah

Un sistema afectivo temeroso. E destructor.
Cinco días coa mesma roupa. Soa. Demente. Emparanoiada.
Pero sen deixar de bailar...


Nunca conseguirei entenderme.
Así que zapateo
e pido perdón.

simplemente

Saber que para sentir non fai falta pensar, nin finxir, nin xulgar...

Volver a nacer

E atreverse a todo porque nunca, ninguén, nos poderá roubar as emocións...

P.S.

...roubaba pastillas de cores cando o neno das escaleiras me sacou a bailar.
Ergueu o sombreiro e prometeu atravesar os muros que me rodeaban...

-Elixo a vermella.

Cap!.Non había volta atrás, as arañas invadían o teito e estaba prohibido mentir.
Tari comezou a coleccionar os nosos momentos caducados, e agora debemos recuperalos...

si, a vida EN XOGO...(e qué?)...como se fose algo máis que iso...

-Eu a azul.

...e foi entón cando agasallei a Mr. Robison cunha coroa de estradas sen domesticar...

-Vous voulez le monde ?
-Oui !
-Alors, le monde est à vous

Voiar.

...voiar ou matalos a todos. Un por un.

hoje acordei com um cravo na mão

AsoR + AíL

Claro que mereces unha explicación, nunca dixen o contrario. Pero se é difícil recoñecer a propia rareza, describila convértese en toda unha fazaña. A ver...
...

Imaxina unha armadura grosa, moi grosa, imposible de atravesar.
Agora supón que introducimos no seu interior dúas almas radicalmente opostas, Asor e Aíl. Asor non coñece o medo e non sabe o que é pensar, polo que intenta facer voiar á armadura, empurrala cara o infinito...
Aíl sempre llo intenta impedir, pero Asor e máis forte. Entón, o único que pode facer Aíl é arrepentirse, martirizarse, retorcerse dentro dunha armadura que se volve asfixiante e da que non pode saír... Vai a por Asor...e, debaixo da cota, comeza a sanguenta loita...

O interior da armadura sempre está en guerra porque Aíl e Asor nunca chegan a un acordo.
E, a pesar diso, teñen a obriga de dirixir o corpo dunha soa persoa...
...

Si, xa, supoño que quedaches como estabas, pero creo que non o sei describir mellor...

voiando á deriva

-teeensa!!

a patria na proa

e océanos de soños para construir un país

...a pesar de que sexan poucas as noites que tropezamos nas escaleiras, supoño que xa me acostumei a vela aí, co ollar cravado na fiestra...

Ás veces imaxino que baixo cun pixama a xogo co seu camisón, e que saimos a pasear a nosa covardía pola cidade de pedra. Só paramos para fumarlle os cigarros a ese fillo de puta. Iso si, sen que ninguén se decate de que estamos no mundo. Non falamos. Non é preciso falar. Pero sabemos que estamos xuntas, aínda que non nos coñezamos de nada.

Ás veces imaxino...

mais a verdade é que sigo aquí, na compaña de todos os meus medos. E ti...

Ti continúas nas escaleiras, co ollar cravado na fiestra...

W. Y. S.

...e outra vez no interior do labirinto, cun medo que estreita as paredes e inunda de veleno os cristais do chan.
Intento entender por qué vou contra min, pero só consigo alimentar a paranoia; bifurcar o camiño de volta...

O noveno Füriercan

Porque todo comezou aí; entre as reixas de Hurrican.
Cando a nosa inocencia aínda soñaba coa LIBERDADE.

...
...
...
...

e despois de nove invernos, unha frase non conseguirá asustarme...
Así que continúa a operación: antro, noite, farola, portal, sombreiro, xustiza, Rubin Carter, descapotable...

"dans le port d'Amsterdam"

“A viagem não acaba nunca. Só os viajantes acabam. E mesmo estes podem prolongar-se em memória, em lembrança, em narrativa.
...
O fim duma viagem é apenas o começo doutra.. É preciso voltar aos passos que foram dados, para os repetir, e para traçar caminhos novos ao lado deles. É preciso recomeçar a viagem. Sempre.” (Saramago)

Tiñas razón. Todos somos libres de esnafrarnos.

- DARDOS -

"Com o Prémio Dardos reconhecem-se os valores que cada blogger, emprega ao transmitir valores culturais, éticos, literários, pessoais, etc., que, em suma, demonstram sua criatividade através do pensamento vivo que está e permanece intacto entre suas letras, entre suas palavras. Esses selos foram criados com a intenção de promover a confraternização entre os bloggers, uma forma de demonstrar carinho e reconhecimento por um trabalho que agregue valor à Web"

Todas as grazas do mundo para o Santo-máis-evolucionado que un ser humano pode coñecer.

E ameazo co meu dardo de tinta a:

Promontorium Nerium, por escribir a historia dos confíns da nosa patria.

Como las flores bajo la nieve, por sepultar os versos máis fermosos.

de medievalismo y otras aventuras, por Emiliano Zapata.

The end

"The blue bus is calling us

The blue bus is calling us

Driver, where are you taking us?"

Erixiremos dentro o noso campanario, a nosa trincheira de grilos despistados...

E volverás apuntarme coa túa Walitherk 366...Pero desta vez, a min non me sangrarán os beizos e o derradeiro verso daquela canción soportará todas as verdades, incluída a verdade prohibida, a máis perigosa de todas.

Porque cando os freos do bus nos fagan espertar...

xa non estaremos vivos.

-Papá!!, de onde veñen os Reis?

____________________________

http://www.youtube.com/watch?v=aL1kmwb5kGs

Paz e forza

...para que cheguen antes de que deixe(mos) de crer...

Kohaku

"Nada do que ocorre se esquece xamais, aínda que non poidas recordalo"

Day tripper

Volveremos ó camiño: Tres plumas no sombreiro; fume e ansias de revolución.

Como cando sabiamos que o sistema se reformaba con orixinalidade e soñabamos con ...

...

...

...

...

...

Si. Volveremos ó camiño.

Walter Yunans Sebov

…xusto naquel momento, o espíritu luminoso penetrou de novo na habitación e todo volveu a ocorrer....

Walter conseguiu introducirse unha vez máis no meu interior fundíndose comigo en hipnotizantes destellos de iluminación...

O meu cerebro, usurpado, emitía ladridos de loucura insoportable que acoitelaban calquera camiño de volta ao autocontrol desesperado.

E entre riadas de risas enxordecedoras espetou:

-Se tan sequera foses quen de canalizar os sentimentos, se non quixeses querer, se pararas de amar, de sufrir, de pensar, de idolatrar pasados perdidos, de delirar, de esquecer, de confiar, de crer......ENTÓN, WALTER YUNANS SEVOB, NON EXISTIRÍA XAMAIS.......

e seguiu a azoutarme salvaxemente o corazón, sen parar de rir e de berrar...ata que

3

2

1

[!]

à la belle étoile

"He aquí tu estrella que pasa

Con tu respiración de fatigas lejanas

Con tus gestos y tu modo de andar

Con el espacio magnetizado que te saluda

Que nos separa con leguas de noche

Sin embargo te advierto que estamos cosidosa la misma estrella

Estamos cosidos por la misma música tendida

De uno a otro

Por la misma sombra gigante agitada como árbol

Seamos ese pedazo de cielo

Ese trozo en que pasa la aventura misteriosa

La aventura del planeta que estalla en pétalos de sueño..."

V. HUIDOBRO

…cando regreses, trae a primavera empaquetada nun ceo de verán…

Namentres, as pléiades esconderán as aspiracións quebrantadas, a inquietude durmida, que a despedida arrebata.

Por iso foi mellor invadir o silencio de palabras inconsecuentes, taladralo con verborrea cotidián. Porque eu non sei cortar, nin calar, nin chorar, nin mirar ollos impregnados de bágoas, nin marchar, nin quedar, nin sentir......

intento soñar, voar, permanecer, fuxir...

Pero tan só consigo entrenzar raiolas de desesperación co tempo perdido...e estremecer indicios de presencias cautivadas.

"por la carretera"

…

e sen querer, ía deixando atrás liñas discontinuas, intervalos de silencios inrtermitentes, conversas inacabadas, relacións sen rematar...

Co paso firme dun réptil desorientado, incompletaba a historia dunha vida paralela, creando reixas dun cárcere de autoestrada que cortaba o paso aos demais.

E aínda así, pretendía traspasar as fronteiras do infinito...

Con ese ronsel de asuntos pendentes...

Recompoñendo, a soas, as mutilacións dun pasado por edificar...

Minha galera

...porque en Tijuana, as “Calaveras” non sabemos chorar, pero rebentamos en suor de revolución cando deixamos os corazóns en primeira liña de batalla, cantando:

“O minha maconha

Minha torcida

Minha querida

Minha galera”

coa conciencia aturdida tras comprobar que neste mundo “Todo sería mentira”

de non ser pola verdadeira amizade.

http://www.youtube.com/watch?v=JULv_VlPwQ4&feature=related

Laisser faire

-Inténtao…que foi o último que…?

-...

-É imprescindible que o recordes...

-La menor....Si!!!! soaba un tema en la menor...Non había ninguén máis...Fisicamente non había ninguén máis.

-Ben, moi ben...entón psicoloxicamente si estabas acompañada.Agora temos que comprobar a cor dos teus últimos pensamentos para saber cómo chegaches ata aquí...

Entón, o señor que expulsaba esa voz todopoderosa que sumaba un dose de misticismo ao escenario de irrealidade baixou do seu trono dourado e achegouse ata a materia incorpórea na que se convertera a miña figura para atravesala á altura da cabeza.

E cun aceno de satisfación sobre o seu rostro anxelical, extraeu unha esponxosa masa vermella da miña mente...Examinouna detidamente e a continuación engadiu:

-Comezaches a pensar en cores...Pero algún pensamento traumático logrou impoñerse sobre os demais e concentrácheste nel de tal maneira que se foi convertendo en vermello. Nun vermello asfixiante...

-E agora...?

-Agora qué..?

Eu non podo facer nada máis por ti...Devólvoche esta noxenta pasta viscosa que che pertence (dixo introducindo de novo os pensamentos vermellos na miña mente) e xa ti farás o que che pareza con ela...

-Pero...

-Veña, deica...vah....ata que...

A!, un consello: parte deles son mimetismos que se alimentan das almas alleas, en realidade non existe a súa personalidade, só son referencias corpóreas que intentarán destruír a túa alma...Non llo teñas en conta, elfa Rosalía...

En canto a El...El...sempre estará presente...nos teus...nos vosos si-len-cios...

Realidade pub

ó fin e o cabo, frecuentar antros indignos acababa por converterse sempre na mellor das opcións...

bebida curativa,

música axeitada,

lámparas sen luz...

e eles.

No lugar de sempre.Gánsters da nocturnidade envoltos no seu propio fume. Integrados na súa dimensión perpendicular.

“eles”

Eles tampouco levaban corazón.Sabían que non o ían precisar.

E xusto no momento máis inoportuno, a miña alma volvía a sangrar...

Merda!, non tiven máis remedio que achegarme...

-ei!, non teredes por aí unha verdade, non?...(...)

-ao contado ou con tarxeta?

E Volvéronme a embargar.

De novo, volvéronme a embargar.

cosmogonía barqueira

…cando os guerreiros de Nix aínda vestían pixamas de colores.

Honraban a CAOS, primeiro deus elemental, que estendía a súa nada de vapor e tebras a través do horizonte esfumado.O templo sagrado da cosmogonía irracional aferrábase aos berros guturais dos sacerdotes nocturnos, agasallándoos con fogos de artificios e billetes sen retorno.Bailaban danzas ancestrais invocando á Loucura vital da máis sincera amizade e focalizaban o inexistente desde perspectivas inversamente proporcionais a cotidianidade da razón, á “normalidade” tiranizada.

-Estoupa, Gaia de amor!

..e as estrelas foron caendo unha a unha entre as súas pálpebras douradas...